Toczy się życie, mianowicie. Normalne dylematy. "Czy jesteście gotowi? Jesteśmy gotowi". Wydaje się, że niektórych rzeczy nie warto robić, choć chciałoby się, nie warto wracać, udawać. Lepiej na swej drodze spotkać kogoś mądrego? Czy wampiryzm to twoja ulubiona konkurencja, dziecinko? Zawsze byłem z frakcji tych, którzy się dają, nie szemrają, mimo że nie lubię, kiedy ktoś chce, żebym po nim sprzątał. Czy to już czas na zmiany? Dziwne uczucie, twarze te same, ale nie może już być tak samo.

W niedzielę były wybory, miałem pracę prawie do trzeciej, czyli to daje nam ze dwanaście godzin, ale dzień wcześniej nie omieszkałem być na ślubie koleżanki, a później oglądać meczu w świetnym towarzystwie i następnie błądzić po mieście do rana. Do domu dotarłem o 4.30 i zdążyłem obejrzeć wychodzenie zza drzew osiedla słońca w postaci czerwonej kuli.

Były pewne zbiegi.

Podczas nocnych debat o polityce i znajomych zeszło nam na tego naszego nieszczęsnego artystę pisowca i sposoby, jak go uratować. Uświadomiono mi, że on uważa mnie za straconego i dlatego traktuje trochę pobłażliwie i nigdy nie będzie rozmawiał ze mną o tym, dlaczego jest fanatykiem teorii spiskowych itd. Po krótkim śnie i zjedzeniu śniadania spotkałem go w drodze na wybory, szliśmy każdy do swojej komisji. Naprzeciw siebie. Nie powiedział słowa o polityce, mówił o Gdańsku, rodzinie, dzieciach.

Koleżanka z kolegą na ślub zażyczyli zamiast kwiatów książki. Spędzało mi to sen z powiek przez dobry tydzień, zwłaszcza dedykacja. Po krótkich rozmyślaniach na temat ciężkostrawnej klasyki zdecydowałem, że powinienem kupić coś przede wszystkim bardzo ważnego dla mnie. Przy okazji może też być docenione przez tzw. autorytety, to nie wyjdę na chłoporobotnika. Którym jestem. Nie mogę odtwarzać toku myślenia, bo może zajrzy tu ktoś, komu kiedyś będę chciał kupić jakiś prezent, i w tej sytuacji lipa wisi w powietrzu. Prezenty muszą zaskakiwać. Wybrałem "Dziennik" Gombrowicza, jest teraz całkiem dobre wydanie, dedykacja moim zdaniem musiała być najlepszą ze wszystkich dedykacji, które dostali tego dnia, a nie było ich mało. Po wyjściu z wyborów udałem się na autobus do pracy, dwa przystanki dalej wsiadł na oko dresiarz-ekshiphopowiec. Uosobienie Jelonek, bluza od dresu, skacowane spojrzenie, wystająca dolna warga, uszy małe, ale samolociarskie. Gdyby wybielić trochę Paula Pierce'a, mielibyśmy tego gościa jak malowanie. Usiadł parę miejsc ode mnie i otworzył "Dziennik" Gombrowicza.

Ostatnia rzecz, poznałem w zeszłym tygodniu świetną dziewczynę, rozmawialiśmy później trochę przez internet, bo zainteresowała się Morrisseyem, którego słuchaliśmy na wyjeździe. Od Morrisseya dotarła do Smiths i Clash. Co ja mam więcej mówić, żeby to każdemu chciało się tak szukać i udawało się znaleźć to, co najciekawsze.

Wczoraj oglądaliśmy film "500 dni miłości", a dwa dni wcześniej francuską komedię z czworokątem w tytule. Typowo allenowski, jedna z kobiet była Mią Farrow, druga tą ciemną. Muzyka identyczna. Przyjemne. Oba filmy mają przełożenie na moje myśli o jednej koleżance, oglądałem je więc z zainteresowaniem i, kurka, śmiechem też. A po tym francuskim filmie był na Canal+ dokument o Strummerze "Future Is Unwritten", który widzieliśmy pewnego lipca w Muranowie razem ze znajomymi, którzy mieli rocznicę parę dni temu. Strummer kilka godzin po rozmowie o The Clash.

Wszystko robi koło, ale za każdym razem inne koło.