Zamiast o 2.45 wróciłem autobusem o jakiejś śmiesznej 0.15. Jak za starych czasów na torach spotkałem pociąg, kiedy to było, gdy tędy wracałem piechotą, już częściej rowerem. Teraz wagonów było 41, co oznacza, że bez wątpienia były puste. Pełne mają nie więcej niż trzydzieści wagonów, a rekord to chyba 42. Coś też można wywnioskować z kierunku poruszania się pociągu.

W bardzo mizernej formie, opierając się rękami i nogami, odwiedziłem koncert kolegi ze starego zespołu, o którym też tu kiedyś sporo pisałem. Koncert jak koncert, było raczej sennie, taką muzykę sobie wymyślił grać, ale zaczęło się później. Oto razem z przyjacielem wycofałem się z taksówki innych przyjaciół, żeby w tym samym klubie zwiedzić inną kondygnację, gdzie urodziny miała obchodzić (mówili: solenizantka, więc możliwe, że imieniny, chociaż z ludźmi XXI wieku nigdy nie wiadomo - przeważnie bredzą i o niczym nie mają pojęcia) odległa koleżanka, ubóstwiana przeze mnie szalona znajoma Ani. Rzeczywiście, znalazłem tam ze trzydzieści osób z grona znajomych A. bardziej niż moich, dziwne uczucie. Niestety solenizantki - upieram się, jubilatki - nie było widać. Znalazłem ją później i powiedziała nawet sporo do rzeczy, choć wydawała się w nie najlepszym nastroju. Pamiętam, że od pierwszego kontaktu strasznie mnie lubiła, co wprawiało mnie w zakłopotanie. Dawała mi nawet jakieś prezenty, bez okazji. Wspaniała, jasna postać budząca nadzieję, że z ww. ludźmi XXI wieku nie jest tak źle. Serce nawet nie na dłoni, w oczach po prostu. Boska zadziora, ziółko, kozak, must be gwiazda.

Później spotkaliśmy obecnych na tamtym koncercie B. i S., wraz z bardzo ładną i raczej sympatyczną koleżanką. Dawno ich nie widziałem i fajnie było wymienić jakieś bzdurne uwagi z S., porozmawiać o pracy, muzyce i sensie z B., może coś jeszcze kiedyś zagramy, bo jak na perkusję był to facet nad wyraz rozgarnięty, oczytany i osłuchany. Taki strzał jest możliwy raz na życie i nie mam pojęcia, jak to się stało, że wykręcił kiedyś mój numer, wywieszony na tablicy w sklepie na placu Konstytucji. Bardzo bym chciał jeszcze kiedyś. Ale to brzmi.

Chętnie wypowiedziałbym się szerzej o koleżance, oprócz tego, że na nogach miała czeszki (szacun, te trzy stopnie na plusie dobrze sobie zwiedziłem, smarując po nocy pół godziny piechotą - bo zachciało mi się spaceru z nocnego, a nie podwózki pod sam dom). Zagadnąłem ją, gdy reszta pobiegła na parkiet, nie wypowiadała się za wylewnie, głównie ja - użyłem żartu o perkusistach przyniesionego dziś przez Rebusa oraz roztoczyłem przed nią obraz fabrycznej arkadii, gdzie jako grajkowie spędziliśmy najpiękniejsze lata życia. A jeśli tych lat było jeden albo półtora, to nic. To nie jest ważne. Bo jak mówi opisana tu już P., czyli M.M., czyli M.Ż., czyli P. - chodzi o to, żeby mieć jakiegoś swojego człowieka out there. Że tych trzydziestu znajomych to nic w porównaniu z dziesięcioma, pięcioma. W końcu dochodzisz do tego jednego, dwóch, trzech, z którymi jesteś na dobre i na złe. Ja nawet czuję coś takiego. Walczę, wyrębuję, wyrąbuję sobie w skale i w wapniu i w węglu to odgadywanie siebie z różnymi. I najgorsze jest to, że czasem to się gubi. Coś trzeba oddać, coś zapomnieć.

I nie jestem zupełnie pewien, że to, co mam, mamy teraz, utrzyma się na dłużej, utrzyma się na zawsze. How can you be sure. Nie upieram się, że chcę wiedzieć. Nie muszę. Tylko mało mam tych momentów, gdy czuję się odgadnięty, wyprzedzony, spokojny i pewny. Nie wiem, czy tak ma być zawsze - czy to jest patologia, czy smutna norma. Wszystko przypływ i odpływ, a ja jestem, jak głoszą pewnie nie bez powodu znajomi, fatalnie trudnym człowiekiem. I bardzo, ale to bardzo chcę się tego trzymać. Znowu nie mogę zrozumieć, że życia nie da się przejść z przekonaniem, że cokolwiek ma sens.

A mogłem w tym czasie siedzieć w domu i jak człowiek położyć się spać o trzeciej.